The day after
Sanne Olde Olthof - Jul 27, 2021
Een vlaag koude wind komt de slaapkamer binnen. Ik ben bang om mijn ogen open te doen. Bang om de spierpijn en het zure lichaam onder ogen te komen.
Gisterenavond hebben we nog in een leuk gezellig maar vooral echt lekker restaurantje gegeten. Een kwart van mijn kalfsborst kreeg ik op en de frietjes heb ik voor het grote deel ook laten staan. Eén wijntje was genoeg om mijn gezicht knalrood te doen opzwellen, althans nog roder dan dat de zon mijn gezicht had gemaakt. Ik wilde direct naar ons hotel, ik was ziek van de tocht. Van het hoogteverschil, de droge lucht, te weinig zuurstof en ondanks dat ik mij onderweg zeven keer ingesmeerd heb met factor50 ben ik toch verbrand. En ik mocht eigenlijk al niet in de zon van de Oncoloog met mijn chemo.
Met drie paracetamol in mijn mik val ik op tijd in slaap.
En nu durf ik eigenlijk niet wakker te worden, bang voor wat ik ga voelen. Ik besluit daarom nog een keer om te draaien. Verrek, dit gaat me makkelijk af. Mijn been protesteert lichtjes als ik hem over mijn andere been heen wil leggen, maar het lukt me wel. Ik sta op en ben best tevreden met mijn lichaam. “Zie, die magnesium olie heeft toch geholpen” Wessel kijkt mij met één oog open aan.
Hij wil nog even controleren of ik echt geen spierpijn heb door in mijn bovenbeen te knijpen. Ik gil het uit en schreeuw dat hij dat echt niet mag doen.
Mijn buik begint wat te knorren en ik besef mij dat ik gisteren de hele dag amper heb gegeten. Een muesli reep als ontbijt, en tijdens de tocht een liga en een stroopwafel, waarvan ik die stroopwafel bijna niet meer kon kauwen door de moeheid.
Terwijl ik in de spiegel kijk, zie ik een vogelnest op mijn hoofd. Een nest zo groot dat een Gier er haar eieren in kan leggen. Mijn haar is totaal ontploft. Ik voel mijn matten trekken. Mijn extension staan te schreeuwen van droogte, en een olie tegen pluizig haar zal zelfs hierbij niet helpen. Ik heb mijn extensions er bijna uit gelopen.
Ik zie in de spiegel een knalrood gezicht, wallen onder mijn ogen en een bos haar waarmee ik kan solliciteren bij whitney houston.
Ik open nog wat berichtjes op mijn telefoon, en denk vol trots terug aan gisteren. Het was een geweldige dag. Ik kijk naar de littekens op mijn arm van het reekalfje. Gelukkig heb ik nog een aandenken. Misschien laat ik het wel tatoeëren.
Het is hier vandaag weer prachtig weer. Het hotelzwembad ligt er lonkend bij, en wanneer ik mijn haar weer in het gareel heb besluit ik om lekker aan het zwembad te gaan liggen.
Even een ochtend rustig aan doen. En vanmiddag samen met Wessel nog even een top van een andere berg bekijken. Deze klim is maar 3,5km dus dat is een eitje.


Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !